کاشف اسرار -در تاریخ ۲۹ مهر ماه ۱۴۰۳، با صدور حکمی از سوی وزیر علوم، تحقیقات و فناوری، امیر ملک‌پور به عنوان «سرپرست» پارک علم و فناوری استان گیلان منصوب شد.

بر اساس این حکم « حسین سیمایی ، ملک‌پور موظف شد تا مسئولیت سرپرستی مدیریت این پارک را بر عهده گیرد.

نکته کلیدی در این انتصاب، عنوان «سرپرستی» آن است. طبق ماده (۹۴) قانون مدیریت خدمات کشوری، مدت سرپرستی در دستگاه‌های اجرایی نباید از چهار ماه تجاوز کند. این حکم یک انتصاب جدید است، اما خودِ انتخاب رویکرد “سرپرستی” برای پست مدیریت پارک، این پرسش را ایجاد می‌کند که آیا این یک انتصاب موقت و کوتاه‌مدت در نظر گرفته شده است یا خیر. اگر این سرپرستی بیش از چهار ماه به طول بینجامد، مستقیماً با مفاد قانون خدمات کشوری در تعارض خواهد بود.

صدور حکم سرپرستی برای امیر ملک‌پور در تاریخ ۲۹ مهر ۱۴۰۳، اگرچه یک انتصاب جدید است، اما به دلیل انتخاب قالب “سرپرستی” برای این پست مدیریتی، از همان ابتدا با ابهام و یک چالش قانونی احتمالی همراه است:

1. ریسک تعارض با قانون: این انتصاب از تاریخ صدور، یک مهلت قانونی چهار ماهه دارد. در صورت تداوم سرپرستی فراتر از این مهلت، بدون اینکه به ریاست دائم تبدیل شود، به وضوح نقض قانون خدمات کشوری محسوب خواهد شد.
2. ابهام در برنامه‌ریزی: مدیریت یک نهاد مهم علمی و فناورانه مانند پارک علم و فناوری در قالب سرپرستی (که ذاتاً موقت است)، می‌تواند برنامه‌ریزی‌های بلندمدت، جذب سرمایه و تصمیم‌گیری‌های کلان را با دشواری مواجه کند.
3. پرسش بی‌پاسخ: سوال اصلی این است که چرا برای این پست، از الگوی “سرپرستی” استفاده شده است؟ آیا این نشان‌دهنده یک فرآیند در حال بررسی برای انتخاب نهایی مدیر است، یا ناشی از ملاحظات دیگری می‌باشد؟

به طور خلاصه، این انتصاب اگرچه جایگاه مدیریتی پارک را در کوتاه‌مدت مشخص کرده، اما به دلیل قالب حقوقی انتخاب شده برای آن، آینده مدیریت پارک علم و فناوری گیلان را در هاله‌ای از ابهام قرار داده است.

یک مقام عالی رتبه اجرایی گیلان ، ساعتی پیش به خبرنگار « کاشف اسرار » اعلام کرد تاکنون حکم ریاست پارک برای « امیر ملک پور » صادر نشده است و از او در پرتال اطلاع رسانی به عنوان « رییس » نام برده شده ، درست نیست.