کاشف اسرار – در آستانه برگزاری همایش بزرگ دیپلماتیک «ایتانداران کشورهای ساحلی دریای خزر ، که ساحل نجیب خزر « گیلان » میزبان بزرگانش شد، گویی زمزمه غرورآمیزی در باد پیچید: “میهمان داریم!” و این چنین شد که سازمان منطقه آزاد انزلی، چنان که میزبانی، پیش از رفت و رحل، فرش راه می‌گسترد، به جان معابر کهنه افتاد تا رخساره شهر را برای این دیدار تاریخی بشوید و بیاراید.

۲۷ و ۲۸ آبانِ گیلان، با بارانِ خنکِ نسیم‌هایش، امسال بوی امید می‌دهد . بوی آسفالت تازه که با عطر دریا می‌آمیخت، پیغامی بود برای ما مردم این خطه. پیغامی که می‌گفت: “دیده می‌شوید و اهمیت دارید.”

همان روزهایی که چراغ‌های اجلاس استانداران کشورهای حاشیه کاسپین، روشنی‌بخش نقشه‌ی همکاری‌های منطقه‌ای می‌شود، در گوشه‌وکنار منطقه آزاد انزلی، ماشین‌های راهسازی و عوامل لکه گیری معابر ، آواز پیشرفت سر می‌دادند. آن‌ها ناهمواری‌های گذشته را با قلم مویی از قیر تازه، صاف می‌کردند و بر چهره خیابان‌ها، لبخند می‌کشیدند.

این همزمانی، زیبا و پرمعناست ؛ گویی توسعه بزرگ بین‌المللی و پیشرفت کوچک محلی، با هم پیمان بسته بودند تا به ما ثابت کنند هر گردهمایی بزرگی، باید ردی از خود برای مردم بومی به جای بگذارد.

ای کاش، همیشه میزبان چنین گردهمایی‌های پربرکتی بودیم. نه فقط برای شکوه دیپلماتیک آن، بلکه برای این که گاهی یک رویداد ملی و بین‌المللی، فرصتی می‌شود تا گوشه‌ای از مشکلات روزمره ما را حل کند و ما همسفران خسته، طعم کمی آسفالت مناسب و راهی هموار را، اگر نه در همه جا، که دست کم در روزهای میزبانی، بر پای خود لمس کنیم.

پس بیایید امیدوار باشیم. امید که این همزمانی خجسته، پایان کار نباشد، بلکه آغازگر فرهنگ نوینی در مدیریت باشد؛ فرهنگی که در آن، “مهمان” بهانه‌ای برای بهتر شدن زندگی “میزبان” باشد و هر رویداد بزرگی، بهان‌ای شود برای رسیدگی به ریزترین نیازهای مردم.

آن گاه می توانیم بگوییم که برگزاری اجلاس کاسپین، برای ما مردم گیلان، تنها یک خبر سیاسی نبود، بلکه یک خاطره خوش از جاده‌های صاف و آینده‌ای پر از امید بود.

پایان پیام