کاشف اسرار – در آستانه میلاد امیر المؤمنین علی (ع) نماد عدالت ، غیرت و پدری  ،  خیابان سعدی رشت « بی‌ پدر » شد.

میدان مقابل بازار روز منطقه دو شهرداری که آذر ماه 1402 شمسی در جلسه کمیسیون معابر به نام « پدر » نام‌ گذاری شد ، حالا تابلو ندارد ؛ نه معلوم است دزدیده شده، نه مشخص است چرا حذفش کرده‌ اند !

  ” محمد حسین واثق کارگر نیا ” به عنوان رییس شورای اسلامی شهر هم پاسخگوی تماس های مکرر تلفنی نبود . سؤال روشن این است : چه طور نام میدان رسمی این شهر می‌تواند بی‌ صاحب شود و کسی هم پاسخگو نباشد ؟

وقتی تابلو میدان « پدر » از خیابان سعدی رشت ناپدید شد ، برخی شهروندان ابتدا تصور کردند در حال تعویض یا باز سازی است. اما روزها گذشت و خبری نشد . نه اطلاعیه‌ای ، نه توضیحی و نه حتی یک عذر خواهی رسمی. گویی هیچ تابلویی وجود نداشته ، هیچ تصمیمی گرفته نشده ، و هیچ ارزشی به نمادهای فرهنگی شهر داده نمی‌شود !

در آذرماه ۱۴۰۲، کمیسیون معابر فاقد نام شهرداری رشت تصمیم گرفت میدان مقابل بازار روز خیابان سعدی را به نام « پدر » مزین کند؛ تصمیمی زیبا که حالا سرنوشتش مبهم‌ تر از همیشه است. نامی که برای بزرگ داشت مفهوم پدر بود، در شهری که ادعای فرهنگی‌ بودن دارد، امروز خانه‌ به‌ دوش تابلوهای فراموش‌شده است.

چگونه ممکن است شهری که ادارات و نهادهایش هر روز درباره « هویت شهری » و « احیای نام‌ های اصیل » سخن می‌گویند ، حتی نتواند از یک تابلو ساده محافظت کند ؟ آیا این بی‌ توجهی نشانه ضعف مدیریت است یا بی‌ اعتنایی به ارزش‌ های اجتماعی ؟

نام‌ها فقط تابلو نیستند ؛ حافظه‌ اند ، احترام‌ اند ، یادگار تصمیم‌ها و وعده‌های ثبت‌ شده در جلسات رسمی‌ اند . اگر نام « پدر » در خیابان سعدی گم شود ، فردا شاید نوبت «  مادر » و « شهید » و « معلم » هم برسد !

شهر رشت شایسته چنین بی‌ سامانی نیست . وقتی خیابان‌ هایمان بی‌ تابلو می‌شوند ، یعنی مسئولیت‌ هایمان هم بدون امضا مانده‌اند .

در آستانه ۱۳ رجب ، روز ولادت امام علی (ع) و روز پدر ،ـ شهر ما دلتنگ نشانه‌ای است که یادآور این مقام باشد. شهروندان حق دارند بدانند : تابلوی میدان پدر کجاست ؟ چه کسی پاسخگوست ؟


رشت اگر هنوز شهری با هویت است ، وقت آن رسیده بار دیگر تابلو « پدر » را برگرداند ؛ نه فقط بر دیوار ، بلکه در رفتار و وجدان مدیرانش .

پایان پیام

اشتراک این خبر در :