۱۸ دی ۱۴۰۴ شهر رشت شاهد رویداد تلخی بود که در جریان آن، تعدادی از اموال عمومی و خصوصی مورد تعرض قرار گرفت. بخشی از این خسارات متوجه چند شعبه‌ی بانک صادرات ایران در خیابان‌های امام و سعدی شد. حادثه‌ای که به‌درستی افکار عمومی را متوجه تدابیر امنیتی و مدیریتی در استان و به‌ویژه در سطح مدیریت بانک صادرات گیلان کرد.

ابراهیم رمضانی ”  از آبان‌ ماه ۱۴۰۳ سکاندار مدیریت امور شعب بانک صادرات گیلان شد. با این حال، طی مدت کوتاه مدیریت وی، استان چندین بار شاهد تنش‌های اجتماعی و اقتصادی بوده‌  ،از بحران ۱۲ روزه خرداد ماه گرفته تا نا آرامی‌های اخیر.

سؤال اصلی اینجاست که چرا با وجود چنین پیش‌ زمینه‌ای، آیا اقدام پیشگیرانه‌ ی ملموسی از سوی مدیریت برای حفاظت از اموال عمومی و اطمینان خاطر سپرده‌گذاران اتخاذ شد که شاهد آسیب های هنگفت نبودیم ؟

سوالی که در اذهان تداعی شده این است  شعب آسیب‌دیده آیا طرح اضطراری مؤثر ، برنامه‌ی مدیریت بحران، و حتی هماهنگی کافی با نیروهای انتظامی بوده‌اند؟ اگر داشته هر چه سریع تر مستندات منتشر کنند  در چنین شرایطی، مسئولیت مستقیم مدیر استانی در پیش‌بینی و پیشگیری از خسارت‌ها غیر قابل انکار است.

آیا دستورالعمل کار آمد برای عملکرد نگهبانان بانک‌ها در شب حادثه وجود داشت ؟ اگر وجود نداشته ضعف آشکار در مدیریت منابع انسانی و امنیتی بانک را نشان می‌دهد. سهل‌انگاری در هماهنگی و کوتاهی در اطلاع‌رسانی به موقع، پیام روشنی دارد: تصمیم‌سازی در لحظات بحرانی به‌درستی انجام نشده است. مدیر امور شعب استان ” هنگام حمله تخریب یا تخریب گران کجا بود ؟ هر چه سریعتر مستند منتشر کند

وقتی مدیری در رأس یکی از شبکه‌های بانکی بزرگ قرار دارد، آیا می‌تواند بهانه‌ و ادعای احتمالی  «غافلگیری شرایط» را مطرح کند؟  مدیریت بحران، اساساً هنر پیشگیری است، نه توجیه پس از وقوع حادثه.

به نظر می‌رسد ” رمضانی ” در آزمون نخست خود در گیلان، از منظر پیش‌بینی بحران، حفاظت از سرمایه‌های عمومی و پاسخگویی مدیریتی، نمره‌ی قبولی نگرفته است.

اکنون افکار عمومی و سهام‌داران بانک صادرات انتظار دارند مدیران ارشد کشور با رویکردی شفاف، از چرایی این فقدان تدبیر و غفلت از مسئولیت پاسخ روشنی ارائه کنند.

پایان پیام