کاشف اسرار _در روزهای دشوار اقتصاد و دل‌زدگی‌های اجتماعی و جنگ ، حرکتی انسانی از منطقه آزاد انزلی، رنگ تازه‌ای از امید را در دل خبرنگاران گیلانی زنده کرد.

در زمانی که فشار اقتصادی و تنگنای معیشت، نفس بسیاری از اقشار جامعه را سنگین کرده است، خبرنگاران و فعالان رسانه‌ای همچنان بی‌ادعا اما پر تلاش، بار سنگین اطلاع‌رسانی و امید آفرینی را بر دوش می‌کشند. در چنین روزگاری، یک رفتار ساده اما سرشار از معنا می‌تواند روشنی تازه‌ای در دل‌های خسته و امیدوارشان بیافریند؛ رفتاری انسانی که از سوی مدیریت منطقه آزاد انزلی رقم خورد.
جامعه رسانه‌ای گیلان، سالی پرفشار و پرچالش را پشت سر گذاشت؛ سالی که خبرنگاران با وجود دشواری‌های معیشتی و محدودیت‌های کاری، باز هم در میدان خبر ماندند تا حقیقت دیده شود و امید زنده بماند. آنان که با قلم و تصویر، صدای مردم بودند، نه به انتظار پاداش، بلکه با ایمان به رسالت آگاهی و صداقت.

در روزهای پایانی سال، نگاه بسیاری از آنان چشم‌به‌راه نشانی از سپاس و توجه بود؛ نشانه‌ای کوچک اما صمیمی که بگوید زحماتشان فراموش نشده است. در این میان دو مدیر بومی یعنی :  مصطفی طاعتی‌مقدم، مدیر عامل خوش‌ فکر و آینده‌ نگر منطقه آزاد انزلی، به همراه مهدی کاظمیان، مدیرکل روابط‌عمومی پرتلاش و دلسوز این سازمان، با اقدامی معنا‌دار، تصویری متفاوت از مدیریت انسانی و قدرشناس را به نمایش گذاشتند.

آنچه این دو مدیر انجام دادند، فراتر از یک اقدام مالی بود؛ پیامی روشن از احترام، قدردانی و هم‌دلی با قشر رسانه. حرکتی که یادآوری کرد قدرشناسیِ واقعی در بزرگیِ رقم نیست، بلکه در خلوص نیت و درک ارزشی نهفته است که به انسان و تلاش صادقانه‌اش داده می‌شود.

برای بسیاری از خبرنگاران گیلانی، این عیدی تنها کمک مالی نبود، بلکه نشانه‌ای از دیده‌شدن، همدلی و احترام بود؛ نسیمی گرم که بر دل‌های رنج‌دیده وزید و یادآور شد هنوز مدیرانی هستند که باور دارند رسانه قلب تپنده آگاهی جامعه است.

مدیران منطقه آزاد انزلی با این رفتار، بار دیگر اهمیت «قدردانی از خدمت بی‌نام و نشان» را به مردم و مسئولان یادآور شدند؛ همان معنا و مفهومی که در کلام بلند پیامبر اکرم(ص) تجلی یافته است:
«مَن لَم یَشکُرِ المَخلوقَ لَم یَشکُرِ الخالِق»
کسی که شکر بندگان خدا را به‌جا نیاورد، شکر خالق را نیز به جا نیاورده است.

امید می‌رود چنین رویکردهای ارزشمند و انسانی، الگویی برای مدیران دیگر باشد تا رسانه را نه ابزار، که سرمایه‌ای اجتماعی و معنوی بدانند.

در دنیایی که کم‌مهری‌ها فراوان است، همین نگاه‌های قدرشناسانه‌اند که خستگی را می‌زدایند و ایمان به مسیر را زنده نگه می‌دارند.
رفتاری که از دل برآید، بر دل می‌نشیند… و یادش تا همیشه می‌ماند. 🌿

پایان پیام