اختصاصی / معجزه دعای مردم ؛ همسر جوان مدیر کل میراث فرهنگی گیلان از کما برگشت / تاوان یک تشخیص دیر هنگام و مشقِ غیرت ” یوسف سلمان خواه ” در رشت و تهران
کاشف اسرار _ به نام پروردگار مهربان و شفابخش
وَبَشِّرِ الصَّابِرِينَ
خداوند بزرگ و بلندمرتبه را از اعماق جان شاکریم؛ پروردگاری که در تاریکترین لحظات ناامیدی، نور امید و زندگی را در دل بندگانش روشن میسازد.
به گزارش کاشف اسرار،با حمد و سپاس به درگاه ایزد منان و در سایه دعاهای خالصانه مردم شریف و قدرشناس، همسر جوان و گرامی مدیر کل میراث فرهنگی، گردشگری و صنایعدستی استان گیلان، پس از روزهایی طاقتفرسا و پر از بیم و امید، سرانجام چشمان خود را گشود، از کما خارج شد و هم اکنون مراحل درمان را در بخش مراقبتهای ویژه سیسییو در یکی از بیمارستانهای تهران سپری میکند.
این بازگشت امیدبخش همسر ” یوسف سلمان خواه ” به آغوش خانواده، بی شک ثمره لطف پروردگار و معجزه دستهای رو به آسمانی بود که از سر خیرخواهی برای شفای این بانوی جوان دعا کردند. با این حال، ورای این شادی عمیق، غصهای تلخ نیز نهفته است؛ واقعیتی گزنده که نشان میدهد اگر در همان گامهای نخست، برخی تشخیصهای پزشکی با دقت، احساس مسئولیت و بهموقع انجام میگرفت، بیمار و خانوادهاش هرگز ناچار به تحمل رنج سنگین اعزام از زادگاه به پایتخت نمیشدند؛ خطایی که متأسفانه منجر به وخامت حال و رفتن بیمار به کمای ناشی از دیابت شد.
اما در دل این روزهای سراسر آزمون و دلهره، آنچه فراتر از کلام، شایسته ستایش و احترام است، صبر کمنظیر و وجدان کاری این مدیر پرتلاش است. مصداق عینی کلام نورانی قرآن کریم که میفرماید انسانها در بوته آزمایش و صبر گداخته میشوند؛ مدیری که در اوج این بحران عاطفی و بی خوابی های شبانه، اجازه نداد گرد اندوه بر پیشانی امورات اداری مردم بنشیند یا کوچک ترین وقفهای در خدمت رسانی رخ دهد. او در طول ساعات اداری با تمام وجود در گیلان پیگیر خدمت به مردم است و پس از اتمام وقت اداری، بلافاصله راهی پایتخت میشود تا شب را بر بالین همسر جوانش سپری کند.
درود بر این غیرت، صبوری و پایبندی به عهد خدمت؛ انسانی که نشان داد رنج شخصی هرگز بهانهای برای شانه خالی کردن از بار امانت و خدمت به مردم نیست.
ضمن ابراز خرسندی از این خبر مسرت بخش، از درگاه خداوند متعال برای این بانوی گرامی سلامتی کامل و شفای عاجل، و برای این مدیر پرتلاش شکیبایی، تندرستی و توفیق روزافزون آرزومندیم.

پایان پیام