به گزارش کاشف اسرار  ، یوسف سلمان‌خواه در گفت‌وگو با میراث‌آریا، با تبیین جایگاه تاریخ شفاهی در شناخت و صیانت از میراث‌فرهنگی اظهار کرد: تاریخ شفاهی فراتر از ثبت خاطرات و روایت تجربه‌های زیسته، یکی از منابع ارزشمند پژوهش و مستندسازی است که امکان بازخوانی ابعاد کمترشناخته‌شده تاریخ و فرهنگ را فراهم می‌کند.

وی افزود: این رویکرد پژوهشی با گردآوری، ثبت، تحلیل و اعتبارسنجی روایت‌های شفاهی پیشکسوتان، هنرمندان، استادکاران، فعالان گردشگری و حاملان سنت‌های بومی، زمینه دسترسی به دانش‌ها، تجربه‌ها و واقعیت‌هایی را فراهم می‌آورد که ممکن است در اسناد مکتوب ثبت نشده یا بازتابی محدود از آن‌ها ارائه شده باشد.

این مسوول با اشاره به کارکردهای تاریخ شفاهی در حوزه‌های مرتبط با مأموریت‌های این وزارتخانه تصریح کرد: تاریخ شفاهی در شناسایی و صیانت از میراث ناملموس، شناخت ریشه‌های فرهنگی، مستندسازی فنون و مهارت‌های سنتی و تبیین هویت و اصالت مقصدهای گردشگری، جایگاهی مهم و اثرگذار دارد.

سلمان‌خواه ادامه داد: ثبت نظام‌مند روایت‌ها و تجربه‌های زیسته، افزون بر کمک به حفظ حافظه فرهنگی جامعه، امکان بهره‌گیری پژوهشگران از دانش انباشته‌شده در طول نسل‌ها را فراهم می‌کند. این فرایند، به‌ویژه در مستندسازی مهارت‌ها و سنت‌هایی که انتقال آن‌ها به شیوه‌های غیرمکتوب انجام می‌شود، می‌تواند به حفظ پیوستگی فرهنگی و جلوگیری از گسست در انتقال دانش بومی کمک کند.

وی با تاکید بر اهمیت پیوند میان روایت‌های شفاهی و پژوهش علمی خاطرنشان کرد: تحلیل و اعتبارسنجی روایت‌ها و قرار دادن آن‌ها در چارچوب مطالعات تخصصی، زمینه تبدیل تجربه‌های فردی به منابعی قابل استفاده برای شناخت تاریخ اجتماعی، تحولات فرهنگی و میراث جوامع را فراهم می‌آورد.

مدیرکل میراث‌فرهنگی، گردشگری و صنایع‌دستی استان گیلان در پایان، تاریخ شفاهی را حلقه اتصال حافظه جمعی، تجربه زیسته و دانش پژوهشی دانست و گفت: این ظرفیت می‌تواند با غنا بخشیدن به مطالعات تخصصی و مستندسازی میراث ارزشمند نسل‌ها، به شناخت عمیق‌تر گذشته و فراهم شدن زمینه برنامه‌ریزی آگاهانه‌تر برای آینده کمک کند.