اختصاصی / پل قلعه حاتم ؛ نگینی تاریخی که بروجرد سال هاست به آرامی در دل خود پنهان کرده
کاشف اسرار – خلیل اخوان اصغری – فرانک گودرزی / در شمالغربی بروجرد، جایی میان زمین های آرام و روستای قلعه حاتم، پلی قرار دارد که شاید در نگاه نخست ساده و خاموش بهنظر برسد؛ اما همین سکوت، عمیقترین بخشِ داستان آن است.
پل تاریخی قلعه حاتم سالهاست بر بستر یک رود کوچک ایستاده و گذر زمان را تماشا میکند؛ پلی که نه تنها راه را به دو سوی رود پیوند میداد، بلکه امروز، گذشته و حال بروجرد را به هم وصل میکند.
بروجرد، شهری که تاریخش به ریشههای دور در روزگار اشکانیان میرسد، همیشه میان روایتهای کهن و تجدد امروزی در رفتوآمد است.
در گستره وسیع ۲۸۰ هکتاریِ بافت تاریخیاش، صدها اثر فرهنگی هنوز پابرجاست و از زندگی، رفتوآمد، دعاها، تجارت و لحظات مردم این دیار حکایت میکند. در میان همه این آثار، برخی از آنها مانند پل قلعه حاتم نه فقط یک سازه بلکه حافظهای زنده هستند.
پل قلعه حاتم که در سال ۱۳۷۸ با شماره ۲۴۳۸ ثبت ملی شد، در واقع نماد بخشی از هویت بروجرد است؛ نمادی که در دهه ۷۰ خورشیدی، با انتشار عکسی از آن توسط خلیل اخوان اصغری در کتاب «پلهای تاریخی ایران»، دوباره توجه علاقه مندان میراث را به خود جلب کرد.
او نه تنها یک پژوهشگر، بلکه از نوادگان خانوادهای ریشهدار در تاریخ این منطقه است؛ خانوادهای که نامشان با حافظه اجتماعی مردم گره خورده است. همین پیوند انسانی، ارزش این عکس را دو چندان میکند.
وقتی روی پل قدم میگذاری، صدای زمان را میشنوی؛ آجرهایی که از اوایل دوره قاجار در کنار هم نشستهاند، هنوز رد پای عبور کاروانها و رفتوآمد اهالی روستاهای اطراف را در خاطر دارند. جریان کمآب اما زنده رودخانه زیر پل، گویی برای هر مسافری زمزمه میکند : اینجا روزی گذرگاهی مهم بوده، مسیری که بخشهایی از زندگی مردم منطقه به آن وابسته بوده است.
با وجود پیشرفت و توسعه شهر، هنوز هم پلهایی مانند قلعه حاتم ارزش واقعی خود را حفظ کردهاند؛ زیرا یادآور این حقیقتاند که هویت شهری نه در خیابانهای تازه، بلکه در آثار و خاطرات کهن آن تنیده شده است.
این پل امروز بیش از همیشه نیازمند توجه، حفاظت و معرفی دوباره است؛ چراکه هر آجرش سهمی از شخصیت تاریخی بروجرد را با خود حمل میکند.
پل قلعه حاتم یک اثر تاریخی ساده نیست؛ داستانِ ایستادگی بروجرد است. داستان شهری که گذشتهاش را فراموش نکرده و تلاش میکند آن را برای نسلهای آینده زنده نگه دارد.
این پل، چه در عکس قدیمی دهه ۷۰ و چه در واقعیت امروز، یادآور این پیام است که میراث فرهنگی، ثروتی است که باید با عشق و دقت پاسداری شود.
پایان پیام
